ԴԻՊՎԱԾ
Մոտենում եմ հարուստ, բայյց ժլատ հարևանիս, որի արմատները Վանից են:
Նրա կինը նախօրեին գանգատվել էր ամուսնուց, թե՝ տանը ինչքան փող կա-չկա հետն է ման տալիս և ո'չ մի կոպեկ կնոջ ձեռքին չի թողնում:
Շատ լուրջ դեմքով, օգտագործելով հարևանության մեջ ունեցած հեղինակությունս, ասում եմ.
- Հարևան ջան, առարկություն չե'մ ընդունում: Էլ մի հարցրու ինչի համար, բայց մոտդ ունեցածդ ամբողջ գումարը հենց հիմա պիտի տաս ինձ: Պահն է այդպես պահանջում: Դու հո գիտե՞ս, ես հենց էնպես մարդուց բան չեմ ուզի...
Հարևանս կարկամում է, գույնը գցում, ձեռքերը սկսում են դողալ: Խեղճ մարդ: Այսպիսի էլ փորձա՞նք, օրը ցերեկո՞վ:
Բանն այն է, որ ես իր համար այն եզակի մարդկանցից եմ, որոնց "չէ" ասելը՝ ռուսի ասած. "себе дороже!":(Պատճառներն այստեղ չեմ բացահայտում):
Հարևանս սկսում է դողացող ձեռքերով գրպանները տնտղել: Մի կապոց թղթադրամ է հանում ու մեկնում ինձ:
- Չլսեցի՞ր: Ասեցի՝ ինչ ունես-չունես մո'տդ: Ամբո'ղջը: - Անդրդվելի հայացքով ու պահանջատիրոջ ձայնով ասում եմ ես, ամբողջովին մտնելով Ռոբին Հուդի դերի մեջ:
- Էս...ես... ուրիշ... - կմկմում է հարևանս, բայց և այնպես մի ուրիշ կապոց թղթադրամ էլ է հանում. այս անգամ մի այլ գրպանից:
Իսկ ես նկատում եմ, որ իմ չար կատակի պատճառով մարդը հայ-հայ ձեռքից գնում է: Ուր որ է՝ ուշքը կգնա, մեղքի տեր կդառնամ:
Դեմքիս խստությունը իսկույն փոխում եմ ժպիտով և ասում:
- Կատա'կ եմ անում, այ տղա: Դու հումոր չունե՞ս:
- Հումորն ի՞նչ է, որ չունենամ, - ակնթարթորեն վերափովում է նրա սփրթոցը ժպիտի: Ա'յն ժպիտի, որը միայն աղավաղում է մարդկային դեմքը, քանի որ կրում է իր մեջ բազում հայհոյանքներ: - Ես միայն փո'ղ չունեմ:
- Հա, տեսնում եմ՝ չունե'ս, մի քանի կոպեկ տա՞մ, - ուզում եմ բարկանալ նրա վրա:
Բայց հետո սաստում եմ ինքզինքս, մտածելով. ե՞ս պիտի մարդկային բնավորությունը շիտկեմ, որն, ըստ երևույթին՝ փոխանցվում է գեներով...
Է՜հ, մեկը լիներ, իմ բնավորության ցանցառությունը շիտկեր...
Ռ.Խաստյան