Ե՞ՐԲ ԵՆ ԼՌՈՒՄ...
Այն ո՞վ է ասել,
Թե լռությունը նշանակում է համաձայնություն,
Հաճախ լռում են
Երբ որդեգրում են խոր, աննախադեպ հուսահատություն,
Երբ ասվածները
Պատեպատ խփված ու այլանդակված վերադառնում են,
Նստում ասողի
Մտքից բորբոքված, վերքից այտուցված ցավող ուղեղում:
Երբ գլխիվայր է խոսքը հասկացվում,
Երբ ձեռքբերում է կորուստն անվանվում,
Երբ ջրի մեջ են ծարավից մեռնում,
Երբ հացն աղքատի խոզին է հասնում:
Լռում են նաև
Երբ հանդիպում են անիմաստ ու փուչ գոռգոռացողի,
Հնարավոր չէ
Սպանդանոցներում արցունքներ սրբել միջոցով խոսքի,
Լռում են այնժամ,
Երբ դիմացինը ոչ միայն բութ է,- չար է ու համառ,
Ու չի հասկանում,
Որ ասված խոսքը՝ առաջին հերթին ելք է իր համար:
Լռում են, երբ որ խոսելն իզուր է,
Լռում են, երբ որ սրտերը կույր են,
Լռում են հուժկու ապտակ ստանալիս
Բարեկամների հոծ բանակ-թիմից:
Այն ո՞վ է ասել,
Թե լռությունը նշանակում է համաձայնություն,
Լռությունը միշտ
Իր մեջ կրում է պայթյունավտանգ հեղափոխություն,
Զի կողպված խոսքը
Ազատատենչ է,- երկար չի մնում բանտված վիճակում,
Խոսքից առավել
Մարդն իրականում լոկ ազատությունն ...

[Продолжается]

ԵՐԳ-ԷՔՍՊՐՈՄՏ

Կհանդիպենք մենք օրերից մի օր,
Իզուր չի ստեղծված աշխարհը կլոր,
Իզուր չի վազում ժամանակն արագ,
Տարածությունը իզուր չէ դատարկ:
Կհանդիպենք մենք շատ պատահական,
Դա կանխագուշեց խոսքդ մոգական,
Կնայենք իրար զարմացած, հուզված,
Աչքերը կասեն խոսքերը չասված:

ԿՐԿՆԵՐԳ -
Օրեր, շաբաթներ, տարիներ հետո,
Երբ կհանդիպեմ ես քեզ, սիրելիս,
Կ'ողջունեմ իմ երկչոտ ժպիտով,
Որը այդպես էլ դու չընդունեցիր:
Ու քո փոխարեն կասեմ ինքս ինձ.
«Դու անմեղ էիր,- ե՛ս եմ մեղավոր,
Իմ անկրկնելի՜, ինձ ների՜ր, ների՜ր,
Սերըդ սպանեցի սուտ երդումներով...»

Ասված ու չասված խոսքերի բովում,
Լռության ճիչն է ինքն իրեն խեղդում,
Ձեռքդ կդողա ձեռքիս սեղմումից,
Սիրտս կպայթի անորոշ ցավից:
Իմ ցավը գրկել կփորձի թախծիդ,
Համբուրել կուզի թախիծդ՝ ցավիս,
Ու կխորովվեն ափսոսանքների
Հրդեհների մեջ՝ զույգ մոլոր Հոգի...

ԿՐԿՆԵՐԳ -
Օրեր, շաբաթներ, տարիներ հետո,
Երբ կհանդիպեմ ես քեզ, սիրելիս,
Կ'ողջունեմ իմ երկչոտ ժպիտով,
Որը այդպես էլ դու չընդունեցիր:
Ու քո փոխարեն կասեմ ինքս ինձ.
«Դու անմեղ էիր,- ե՛ս եմ մեղավոր,
Իմ անկրկնելի՜, ինձ ների՜ր, ների՜ր, ...

[Продолжается]

Ա՜Խ, ԻՆՉ ԼԱ՜վ Է...
Ա՜խ, ինչ լավ է,-
Սիրուս մասին դու չգիտես...
Թե չէ...
Թե չէ՝
Ժամում
Հազար անգամ կմեռնեի՜ր...
Սարսափելի խ ա ն դ ի ց...
...Կխանդեիր նստած իմ աթոռին,
Կխանդեիր սուրճի իմ բաժակին,
(Որ զզվել է արդեն օրվա մեջ իր շրթին հասնող իմ բազմաթիվ համբույրներից),
Կխանդեիր հովին, որ շոյում է թախծոտ դեմքս,
Ու արևին կխանդեիր, որին հառել եմ աչքերս,
Ծիտիկներին, որոնց մշտական ժպտում եմ,
Իմ հույզերին, որոնց հետ խելահեղ պատերազմում ու կռվում եմ...
Նաև՝ գրկում ու օրորում,
Երբեմն՝ կիպ-կպած պարում կամ շորորու՜մ...
Կխանդեիր նույնիսկ շուքիս՝
Որն աչքերը չռած՝ հետևում է իմ ամե'ն մի քայլին...
Ախ, ինչ լավ է, որ չգիտես սիրուս մասին...
Ու չե'ս խանդում:
...Ու չես խանդում իմ մտքերի հոծ բանակին,
Որ ամեն ժամ
Քո մտքերի դեմն եմ ղրկում՝
...Պատերազմի...
Ռ.Խաստյան

ԱՆԿԱՊ

Լուցկու տուփ չկա,
Մտքերս անկապ
Շարեմ գլխիվայր:
Ելքը չերևաց
Լաբրինթոսների ետևում
Նրանց:
Քաոսածինը
Աժաջնեկը չէ
Համաչափության,
Հիսունիններորդ
Նշանն եմ փնտրում
Իմ թվանանության:
Բրոունյան շարժում
Ուղեղիս սխալ
Միկրոսխեմայում,
Անհագ մտքերս
Իրար են ուտում
Փակ գանգուղեղում...
Բառերի բացատ,
Մտքերի անտառ,
Խոհի զառիվայր,
Ոչ տուփ կա լուցկու,
Ոչ էլ հատիկը՝
...Վառելու համար...

Ռ.Խաստյան

***
Տխուր է: Միտքը իմ լուռ է:
Միջիս աղմուկը,-
Աննպատակ:
Անդորր է: Քամուց՝ հզոր է:
Հանգում է կայծն իմ՝
Անժամանակ...
Երեկ էր: Այսօր է:
Ամենօր է:-
Նույնն է լինելու նաև էգուց...
Սովոր եմ: Տխուր եմ: Մոլոր եմ
«Եղանակը
Փոխվում է Հոգուց...»
Ռ.Խաստյան