Տասնյակ տարինե՜ր
Նվիրվե՞լ: Նվիրվե'լ: Նվիրվե՜լ...
Ու լիցքաթափվել:

Գրողը տանի' ամենի:
Ինչի՞ց կամ ումի՞ց
Լիցքավորվել...

Ամեն ինչ փոխվե՜լ է...

Կհավատա՞ս,
Ես հիմա նախանձում եմ
Նույնիսկ հեռավոր մի երկրում
Փոքրիկ տնակի
Անպաճույճ պատին
Մեխված կեռիկին,
Որից կախված է քո վերարկուն...
Եվ որին՝
Հիմա
Կենդանի քո բույրն ու շունչն են պարուրում...

Մինչդեռ... ես,
Այստեղ,
Տխուր անցյալում,
Դարակի վրա
Անփույթ, մոռացված
Օծանելիքիդ շշին եմ նայում,

Կրկին ու կրկին
Քո բույրը զգալու
Ակնկալիքով...

ԱՎԱ՜Ղ

Ժամանակի մետաքս ափը իմ ուսերին
Կոշտ ու կոպիտ է քաթանից:

Գիտե՞ս,
Ժամանակն էլ մարդու նման
Յուրօրինակ բնույթ ունի,
Ու մի քիչ էլ՝ տարօրինակ...

Իսկ ինձ համար պահն է հիմա,
Երբ ամեն ափ՝ ուսիս դրված,
Նմանվում է այն քաթանին,
Որով... մտնելու եմ, կարծես,
Ցուրտ հողի տակ...

Հարցրու, հարցրու ուրիշի պես,
Չէ՞ որ, դու էլ, արդ՝ ու ր ի՜ շ ես,
Թե՝ առակն իմ կիսատ խոսքի,
Ինչու՞ և ի՞նչ կցուցանի...

Ահա, այս է իմ առակը.
«Եզակիներն են մերկանում
Ընդդեմ խղճի,
Որ խեղճանան, աղքատանան,
(Հոգով՝ նույնիսկ),
Բայց և... դառնան հանրաճանաչ: »
--
Ափսո՜ս, ավա՜ղ...
Դու այդպես էլ ո'չ մի տառս չհասկացա՜ր...

Ի՞նչը հիշեմ.
Առավո՞տը,
Սուրճի բու՞յրը,
Թե՞,
Մետաքսի նուրբ զեփյուռը,
Զուսպ ու անկիրք քո համբույրը,
Ոգեշնչանքիս աղբյուրը,
Որ հայացքիդ մեջ էր կորել,
Եվ, որի
Հմայքով տարված՝
Մինչև օրս... որոնու՜մ եմ...
Ք Ե Զ...

Ի՞նչը հիշեմ.
Երբեք պատիցս չկախված
Քո նկա՞րը,
Մատնեմատին իմ չհագցրած
Ամուսնական իմ մատանու
Չեղած քա՞րը...
Թե՞
Հայացքը քո կոտրված,
Կամ՝ մոլորված,
Որը,
Չգիտես թե ինչու,
Իմ դեմ թառած՝
Դեպի հեռուներն էր հառված...

Ի՞նչը հիշեմ.
Կամ՝
Գուցե պետք է հիշեցնե՞մ,
Թե ինչքա՜ն մռայլ է կյանքը
Կնոջ՝ լքված...
Եվ կամ ասեմ՝
Անհնար է ջերմացնելը
Ծոցը սառած...

Ո'չ:
Ո'չ մի բան չե'մ հիշեցնի:
Կասեմ միայն.
Անհնար է ապրել կյանքն այս
Ամբոխի մեջ
Ու...
Մ ի ա յ ն ա կ
--
Ռ.Խաստյան

Թախծու՞մ է, արդյոք, ժամանակը
Մարդկանց պես,
Երբ մեկ-մեկ ետ է նայում:

Կամ, նայու՞մ է ետ,
Ժամանակն, իրոք...
Երբևէ...

Չէ՞ որ,
Հիշողության մեջ նրա
Կա ավելին,

Քան է.
Միասին վերցրած
Կյանքը՝ յուրաքանչյուրիս...