Ով, հայ ռամի'կ,
Սա' է կինդ, ա՜յս գեղճկուհի՜ն:
Հարևանիդ սիրուն հարսը՝ մտքիցդ հանի'ր:

Որ վաղը ՔՈ թոթովախոս հայ բալիկը գինիդ բերի,
Ու չմնաս օտարների ողորմաթաս գինու հույսին...

Ռ.Խաստյան

Խառնաճիղանճ իրարանցում,
Հարցում, հարցում, նորի'ց հարցու՜մ,
Անչափ ծանր, անտանելի
Նեղ ուսերի վրա բարձում,
Աղաղակու՜մ, գոռում, գոչյու՜ն.
«Ու՞ր է, ու՜ր է
Մեր հինավուց ու անխորտակ
Նավի նավավարը նայում,
Կամ թե ու՞ր ես, մեր օրերի
Օծված-զօծված ազնվական
Ասել է՝ մտավորական...
Ու՞ր ես, արի',
Ասի'ր, խոսի՝ր,
Ժողովրդիդ հանդարտեցրու'
Կամ՝ համոզի՜ր...»

Ախ մեկն լիներ՝ նրա'ն նայեր,
Նրա խեղճացած վիճակին,
Էլ ի՞նչ գրքեր, ի՜նչ նկարներ,
Ու՞ր է, թե՝ մի հոդված գրեր,
Այն պայմանով, որ տպեին,
Նաև, նաև՝ վարձատրեին:
Որտեղ որ իր խոսքի դիմաց,
Նոր խնդիրներ նա' չունենար...

Ուղիղ, շիտակ ասեր-խոսեր,
Թող որ նույնիսկ նա հայհոյեր,
Բայց և ե'լքը, ե՜լքը գույց տար
Նորոգելու Հայոցն Աշխարհ...
Ու ո'չ թե լար, ո'չ թե ողբար.
« Այսպես գնա՝ Աստված վկա,
Երկիրը վարի կգնա...»

Եվ ո՞վ պիտի
Ճանապարները աշխարհի
Զերծի', մաքրի'
Խոտան դարձած կածաններից,
Եթե՝ ո'չ դու,
Գրող,
Երգիչ
Ու նկարիչ,
Կամ՝ բանաստեղծ...

Բայց վախենամ,
Թե որ հույսին մենք մնացինք
Խոտան մաքրող բանաստեղծի,
Կվերանանք
Այս աշխարհից...

Լինենք անկեղծ.
Սասնա ծռեր են հարկավոր, ...

[Продолжается]

Գեղեցիկ, գրավիչ, խաբուսիկ,-
Անաղմուկ, անվրդով՝ գնացիր,
Թե սի'րտ, թե հոգի', թե մարմի'ն
Անթաքույց՝ ուրիշին տվեցիր:

Արժանի՝ ծաղրանքի՜, միամի՜տ
Մնացել են աչքերս ճամփի՜դ:
Սիրու՞մ եմ: Հիմա'ր, հիրավի՜...
Կարոտու՜մ եմ դաժան քո ստին:

Թող գալդ նորի'ց կեղծ լինի:
Թող ապրեմ պիտակո՜վն հիմարի,
Ախ, արի՜, որ հոգիս չմաշի՜
Չվառի՜ սառնությունն անկողնի...

Ռ.Խաստյան

Ու գիշեր, թե՝ ցերեկ,
Ու ամառ, թե ձմեռ,
Քնարի հետ կյանքիս
Վեճի բռնվել,
Ապացուցում եմ անհնարինը.
Այն,
Թե՝ չի' կարող
Ուրիշինը դառնալ նա',
Ով որ եղել է
Ի սկզբանե՝ իմը...

Ծիծաղում է քնարն ինձ վրա.
Ապացուցելով.
Ամեն ինչ, ունի իր գինը...

Գալիս է մի պահ,
Երբ արժեքազրկվում է
Նույնիսկ
Երբեմնի՝ անգինը...

Ռ.Խաստյան

Անսպասելին,
Հանկարծակին
Այնքան շատ է աշխարհում,
Այսօր՝ դժոխք,
Վաղը՝ դրախտ,
Լուսավոր է այս կյաքում:

Հարահոս է բախտը մարդու,
Ժամանակը՝ օժանդակ,
Ամեն, ամենը փափոխուն՝
Երկրի վրա բովանդակ:

Մի վհատվի՜ր,
Տեսա՞ր՝ այսօր հանդիպեցիր քո ճամփին
Ինձ...
Երբ թվում էր, թե՝ այլևս
Միայնակ է քո հոգին...

Իսկ ե՞ս...
Հա', ամենակարող չե'մ,
Ո'չ էլ հոգու աճպարար,
Բայց... կարող եմ,
Հա', կարո'ղ եմ
Հու՜յս ներշնչել կենարար...

Կամ թե՝ նորից
Նորի՜ց վառել,
Հանգած կրակը հոգուդ...
Բայց չէ',
Արև' վառեմ պիտի
Քո գեղեցիկ աչքերում:

Ու հենց հիմա, այս վայրկյանիս
Երջանկացնեմ պիտի քեզ,
Չե՞ս հավատում...
Վկա սիրտդ,
Որը՝ ինձ մոտ բերեց քեզ...

Ռ.Խաստյան