ՑԱՎՈՏ

Ես քեզ այնպես ցավոտ եմ մոռանում,
Զգալով, գիտակցելով. անվերջն՝ անդարձ է,
Մի կետ է իմ Հոգին լուսավորում.
Մոռանալու ջանքերը՝ փոխադարձ են...
Ես քեզ այնպես ցավոտ եմ հեռացնում,
Սիրո-ջերմի մեջ շաղախված սրտիցս,
Մխիթարանքն անսեր ապագայում
Իմ հուշն է դառնալու: Ասա."երի՜ցս"...
Ես քեզ ցավոտ եմ իմ մտքերից պոկում,
Ես պլոկում եմ քեզ՝ անցավազրկիչ,
Եվ ցավն այս մեղմանում է եթերում,
Դիմացի'ր, (տղա' ես թե), գրիչ իմ:
Ես քեզ ցավոտ, ցավոտ չե'մ ցանկանում,
(Մոռանա'լ, ողբա'լ ու չը'ոռնա'լ...)
Բարին ընդ քեզ, - նոր սեր եմ ցանկանում,
Ես հասկացա' ինպես քեզ մոռանալ...
Ես քեզ այնպես ցավոտ եմ մոռանում,
Զգալով, գիտակցելով՝ անվերջն անդարձ է,
Մի կետ է իմ Հոգին լուսավորում.
Մոռանալու ջանքերը՝ փոխադարձ են...

Ռ.Խաստյան

ՔԱՂԱՔ: ՄԱՐԴ

Հագեցած՝ մարդուց, լռել են քաղաքները...
Օրն այսօրվա շռայլ էր ու անքեն:
Ու կրծոտված մարդու տրտունջ ու մորմոքները
Քաղաքը կուլ տվեց անատամ, անզեն:

Տները խժռեցին հոգնած, հուզված մարդկանց,
Ու խմեցին մարդկանց թունդ կամ թույլ Հոգին...
Վերևներից փոշոտ՝ իջնում է մի երազ,
Որ մարդը քաղաքում կեսժամ մխիթարվի:

Գիշերը հաշտեցրեց մարդուն քաղաքի հետ,
Իրար ծոցում են միշտ՝ ատում են, թե սիրում...
Առավոտյան մարդուն այցելեցին մտքեր,
Որոնց դիմաց... քաղաքն է պատասխանատու...

Ռ.Խաստյան

ՔԵԶ
Ես ինչպե՞ս ծածկեմ, որ ինձ երջանկարի'ր,
Որ դողն իմ տողերի՝ քեզ սիրելուց է,
Հոգոցները իմ չպահեցի գաղտնի,-
Ամեն հայացքը քո՝ ինձ կողմնացույց է:
Ես ինչպե՞ս չասեմ, որ ներշնչանքն ես իմ,
Հազվադեպ, բայց թանկ՝ հյուրը երազիս,
Ապրած-չապրածս ես, զգացածս, երազածս,,
Միսն ու արյունն ես դարձել իմ մտքի:
Ցնորքներն ես իմ, ( հաց ու ջուր դարձած),
Ցավ չէ խաբվելն իմ,- կյանքն է իմ՝ խաբկանք...
Քեզ գտնելու եմ աշխարհում անծայր,
Միայն մտքիցս շուտ չհեռանա՜ս...
Ռ.Խաստյան

ԱՊՐԵ'Լ...

Ապրե'լ...
Շարունակե՜լ...
Վերջի՜ն ճիգով...
Մի կե՜րպ...
Հենց ԱՅՍՏԵ՜Ղ՝ ՀԱՅ ՐԵ ՆԻ ՔՈՒ՜Մ...

Հենց հիմա', –
Պահի'ն՝
Երբ
Մոմերը վառվող
Լքելով Եկեղեցի՜ն,
Լուսավորում են...
Ցանկացած... զվարճատեղի՜...

Երբ
Աղոթքները մարդկանց
(Ու՝ մեծիվ մասիվ),
Աստծու փոխարեն՝
Ուղղվում են... փողին...

Ապրե'լ...
Շարունակե՜լ...
Վերջի՜ն ճիգով...
Մի կե՜րպ...

Ուրիշ ճանապարհ չկա...

Հայրենիքում ապրե'լն է
Հ Ա Յ Ի
ԳՈՅԱՏԵՎՄԱՆ
Ճակատամարտը վերջին...

Ռ.Խաստյան

ՉԳԻՏԵՄ, ԻՆՉ ԱՍԵՄ...

Ինձ մանկուց ի վեր
«Լեզվանի» են ասել,-
Դեռ խոսել չիմացած՝
Խոսել եմ...

Երևի, մանկական
Իմաստով մի օժտված
ԽՈՍՔԻ ԳԻՆՆ
Էն գլխից իմացել եմ...

Տարիներ են անցել...
Մի աշխարհ է անցել...
Անցել է կյանք իմ,
(Այսպես թե այնպես),

Զավեշտ է, զավեշտ,-
Այդպես էլ երբեք
Խոսքն իմ քո դեմ
Ես չեմ գործածել...

Ռ.Խաստյան