ՀԱՍԱՐԱԿ ՃՇՄԱՐՏՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

Գերանդին խփեց քարին,
Քար էր դա սովորական,
Բայց մետաղն էր պողպատից
Ո'չ մի բան չեղավ նրան:

Թե քերծվածքներ մնացին
Փայլփլուն շեղբի վրա,
Կհարթեն, կփայլեցնեն
Ու կուղարկեն նորից հանդ:

Կայծ-խոտերը՝ շաղերում
Սպասում են գերանդուն,
Բայց և միևնույն տեղում
Այն քարն էլ է սպասում:

Եվ երբ գերանդին՝նորից
Կհարվածի մեծ թափով...
Ի՞նչ կմնա նրանից,-
Մի կույտ մետաղի ջարդոն:

Ռ.Խաստյան

Ես նորից անքուն եմ,
Ու նորից մինչև լույս
Հիշելու եմ ամենը.
Գտածո և կորուստ:
Ես նորից անքուն եմ,
Եվ դողով մի անսուսպ,
Զգում եմ. կողքիս ես,
Ինձ հետ ես ներքուստ:

Ռ.Խաստյան

ԽԱՆԴ

Ասում ես ինձ՝ իմաստ չունի խանդելը,
Չպետք է խանդն ապրի սիրո կողքին:
Ասա', ինչպե՞ս ջնջեմ ես այն պատկերը,
Երբ երջանի՝կ էիր: Եվ ուրիշի՝ կողքին:

Մտքից ինչպե՞ս հանեմ ես այն անունը,
Որ կախարդի նման վերափոխում է քեզ:
Սրբատեղի դարձրած սրտիդ անկյունը,
Ուրի՜շն է է միշտ օծում: Եվ ո՜չ թե՝ ես:

Ասում ես ինձ, թե խանդը մեծ չարիք է,
Այրում է իր ճանապարհին ամեն բարիք:
Կարոտն է քո սիրո, սիրուդ կարիքն է,
Որ դաշնակիցն եմ ես այսօր... խանդի:

Քո խելացի աչքերի
Անհուն, անծիր խորքերում
Այնքան թախիծ կա պահված,
Այնքան կարոտ՝ երազուն:
Քո խելացի աչքերի
Անհատակ խորության մեջ
Կուզենայի ես սուզվել,
Քեզ հասկանալ մինչև վերջ:
Բայց թախծի ու կարոտի,
Զսպված զգացմունքի ներքո,
Ժպիտի տակ քողարկված,
Ինչ-որ բան կա՝ ինձ վանող:

Ու, հարվածից, գլխահակ,
Հեռանում եմ՝ հուսախաբ.
Ուրիշի'նն ես, ուրիշի՜ն...
Ա՜խ, այսքան էլ ծանր ցա՜վ...

Ռ.Խաստյան

Խոհում եմ, խորհում...

Թե՝ ի՜նչ կասեին
Տխուր ու համեստ,
Նաև՝ իմաստուն,
Բայց, հուսախաբված,
Ջինջ հայացքները
Հայոց մեծերի...

Թե որ տեսնեին
Հայ ժառանգներին
Նորից ու նորից
Հավակնությանը
ՈւՐԻՇԻ՝
Գերի՜...
"Եվ սա՞ է, միթե,
Վարձատրությունը՝
Վաստակիս շռայլ:

Ափսո՜ս և ավա՜ղ...
Այդպես էլ երբե'ք
Չսովորեցի՜նք
ՄԵՐ դաշտում խաղալ..."

Ռ.Խաստյան